ezelmai

Seyr-i Fuad: Hatırlanacak Bir An

2012-01-22T19:35:00.001+02:00

Önce ben bir şeyler söylemeliyim,önce ben.

Unutmak,affetmek ve aşk. Hafıza ile başlayıp hafıza ile bitiyor hayatı. Öyle bir şeyki, seyir süresince hep ama hep aşkı ve affı hatırlar halde buluyorsunuzkendinizi. Sol yandaki cevahirin bıçak yarasıdır bu film. Çoğalan ve çoğalanbir sancının ayna arkasıdır. En sancılı eylemin susmak olduğunu anımsamaktır.Yanılgıya artık iman etmenin kavrayışıdır. Cesaret ahmaklığıdır. Tutsak edeninaşk değil zihin olduğuna uyanmaktır. Sarsılarak...

Öncesen unutmalıydın, şimdi ben..

***

Faslı geçip filme gelelim:

Umutsuz bir aşkın peşine düşmüşken, unutkanlığıvesilesiyle gerçek aşkıyla tanışan bir kız. Önce sıradanmış gibi görünen, fakatsonrasında müthiş bir aşk hikayesine dönüşen iki hayat. Her şey en güzel noktayadoğru ilerlerken, kapıyı çalan bir hastalık: Alzheimer. Zihnin içinde sürekliişleyen bir silgi. Anıları yitiriş. Unutmak ve unutmak ve unutmak...Vesadakatin aşka iliklenişi...

Yönetmen: John H. Lee

Senaryo. John H. Lee, Yeong-ha Kim.

Tür: Dram / Romantik

Müzik: Tae-won Kim

Yapim: Güney Kore

Süre: 117 Dk.

Nae Meorisokui Jiwoogae / A Moment to Remember /Hatırlanacak Bir Anı

Seyr-i Fuad: İçimdeki Yangın

2012-01-22T19:33:00.000+02:00

"Black" den sonra boğazıma düğüm bırakan film. "İçimdeki Yangın"
Öyle bir seyir ki bu, şaşkınlıkla başlayıp, yürek ağızda bitiyor. Film bittiğinde, yani kimin kim olduğunu anladığınızda, midenize sanki bir yumruk iniyor. Hemen filmi geri sarıyorsunuz, yüzüne bir daha bakmak için, gerçekten o mu diye...

Fazla sözün büyüyü bozacağına inanç tam olduğundan, bu yalnızca bir hal beyanıdır filme dair.

Son söz:

İzleyin.

Film Bilgileri:

İkizler Jeanne ve Simon’u karışık köklerini araştırmak için Orta Doğu’ya göndermek bir annenin son dileğidir. Wajdi Mouawad’ın beğenilen oyunundan uyarlanan Incendies, iki genç yetişkinin köklü nefret, sonu gelmeyen savaşlar ve kalıcı sevgiye yolculuğunu anlatan güçlü ve dokunaklı öyküsüdür.

Filmin detayları

Yapım: 2010 ~ Kanada
Tür: Dram, Gerilim
Yönetmen: Denis Villeneuve
Oyuncular: Lubna Azabal, Allen Altman, Mohamed Majd, Maxim Gaudette, Mélissa Désormeaux-poulin, Rémy Girard, Anthony Ecclissi, Bader Alami, Baya Belal, Karim Babin, Nabil Sawalha, Yousef Shweihat
Senaryo: Denis Villeneuve, Valérie Beaugrand-champagne, Wajdi Mouawad
Yapımcı: Milena Poylo, Stephen Traynor, Anthony Doncque, Kim Mccraw, Luc Déry, Gilles Sacuto
Görüntü Yönetmeni: André Turpin
Müzik: Grégoire Hetzel
Süre: 2 saat 10 dk
Gösterim Tarihi: 29 Nisan 2011 (Türkiye)

İnceleme

2011-07-21T14:29:00.001+03:00

Şairini severiz, nârından ötürü

Karasaçlarını kesen şair, “ah kimselerin vakti yok/ durup ince şeyleri anlamaya”derken, ne bilsindi eski bir şehirden duru bir şairin çıkıp kalbe zararcümleler kuracağını… Haydar Ergülen, yani Nar’ın babası, her harfine inceliklernakşettiği şiirleriyle, Gülten Akın’ın bu dizelerine şerh düşüyor. Kırmızı KediYayınevi’nin Nisan ayında yeniden baskısını yaptığı “keder gibi ödünç”; bizleri bir kitabın değil, bir ahşapyolculuğun içine yeniden çağırıyor…

İlkbölümü “mırıldandığım şeylersin” olan kitap, iki bölümden oluşuyor. Bubirinci kısımda, hatta Ergülen şiirlerinin neredeyse tamamında, inceden inceye amaçıkışı hep kalpten olan upuzun mırıldanmalar şiiri sarmalıyor. Ve şair biziilkin, Nar’ın annesine ithaf ettiği “senin harflerin için” adlı şiir ileselamlıyor.

“mırıldandığımher şeysin, sesinden öpüyorum”dizesi ile başlıyor şiir. Ve sürüp giderken “idillergazeli” ni sıkça anımsatıyor bellek. Öyle ki, bu şiirde de gözler yağmurdanyeni ayrılmış, yeni yeni şehirler yıkılmış kalbe aşktan. Sonra şöyle sesleniyorara dizelerden:

“mırıldan dur bana, senin üstüneharf/ getirmem daha”

“bir ses sesini öpse/ harflerinuykusuz kalır”

Dahailk şiirde sıkça kullandığı kimi kelimeler; mırıldanmak gibi, harf gibi, sesgibi, şiir gibi, şairin ihtiyatla kendi dilini eğirdiğini bize işaret ederken,şiirin finalini ise o muazzam dizeyleyapıyor: “harflerin gülüştüğünü senin adında gördüm!”

Haydarpasa-Eskisehir-Ankara

SıdıkAkbayır’ın “Şiir Adımlı Bir Yolcu: Haydar Ergülen” isimli kitabında şöyleanlatılır:

“Yıllarönce, Özcan Karabulut’un düzenlediği Ankara Öykü Günleri’ne gider. Orada da ozaman Edebiyatçılar Derneği’nin başkanı Ali Cengizkan ile Hüseyin Atabaş’tır. ‘AnkaraRüzgârı’ diye bir şiir antolojisi hazırlamışlardır. Ergülen, gayri ihtiyariaçar, kendi adını göremez. Derler ki, ‘ Biz seni o kadar çok araştırdık, hiçbirşiirin yok Ankara üzerine.’ ‘Yuh!’ derkendine.

Onunüzerine, oturup, ‘Haydarpaşa-Eskişehir-Ankara’ şiirini yazar.” (sf:50)

Eskişehirdoğumludur Haydar Ergülen. Bu sebeple ki şehir bir çok yönüyle kıymetlidir şairiçin. Gülten Akın’a ithaf ettiği “Düzşiir” isimli şiirini

“nasıl yenildik ama/ yılbindokuzyüzeylül/ dak’ka bir gol bir

o golden beri/ Ankaragücüdüzyazıdır/ Eskişehirspor şiir”

dizeleriylebitirmesi, Eskişehir’e olan düşkünlüğünün bir nevi ispatıdır. Zaman ve şartlaronun Eskişehir’den Ankara’ya, sonra da İstanbul’a gitmesine sebep olurken,aslında yıllar içinde yazılacak o ince işçiliğiyle zihinleri sarsan şiirleretemel hazırlamıştır bir yandan da. İşte o şiirden bazı dizeler:

“büyük Nazlı Annem gibi söylesem:

-bir şair bulsamda içimi döksem!”

“ağlamayı boşladım, şiire başladım

nasılsa geçiyor bütün gemiler

burnumun direğinden…”

“eskiden tren geçerdi deşiirlerinizden

yetişmeye çalışırdım nefes nefese

Haydarpaşa-Eskişehir-Ankara

gittim geldim düz coğrafya”

“heyhat ne tren, ne çocukluk/hiçbiri taşradan sökün etmiyor”

“ya hayati, hakikat dediğin birkaratren

o da şair tesellisi, bir hışmınangeçer ömürden”

Şiirdeçokça geçen ‘tren’ ve ‘çocukluk’ kelimeleri tesadüfen girmemiştir Ergülenşiirlerine. Her kelime, artalanında bir ömür tenhalığında avlular bekletir.Bunu görebilmek için, şiirler arasındaki bağlantıyı iyi tahlil edebilmek icapeder. Tam da bu noktada, kitaptaki şiirlerin yerlerinin rasgele olmadığına dadeğinmekte fayda var. Zira “Haydarpaşa-Eskişehir-Ankara” şiirinden hemensonra “Trenler de Ahşaptır…” ın yer alması, elbette tesadüf değil. Trenlerinapayrı bir yeri var hem kitapta hem şairin yaşamında. Hayatını inceledikçe veşiirlere perdesiz bir gözle baktıkça kendini açık ediyor bu ayrıntı. “Trenlerde Ahşaptır…” şiirinden, kitaba nefes veren şu dizelerle sesleniyor şair:

“ahşabınmırıldandığı iyilik/ eski alışkanlığıdır hayatın”

“neunutmak yeni ne hatırlamak

ne degelip geçen onca yaz uzun

geçmişahşap zamandaki yazlardan”

“suyayakın bir kelime arıyordum/ mırıldanmak için ahşabın sessiz derinliğini”

“sokağımı soruyorsun, ahşaptır

sendenbaşka ecim yok,

ahşaptırkırılmayı bilenlerin şiiri”

“ahşapsabir kadın, duyulur/ sesi mırıl mırıl sessizliği fırtına”

“’yinegam yükünün kervanı geldi!’

trenler de ahşaptır turnalardan ötürü”

HemAnadolu motiflerine hem de yakın dönemin büyük şairlerinin izlerinerastlayabiliyoruz, şiir okumayı yazmaktan daha çok seven şairin dizelerinde.Bu, öykünme yahut etki altında kalmaktan ziyade, “şiir şiire bakarak yazılır”düşüncesini savunan şairin şiir belleğini besleyen bir husus. Yunus’u daanarak, “Trenler de Ahşaptır…” ınson dizesine nazire olsun için diyoruz ki: “şairini severiz, nârından ötürü.”

Mırıldanmalar, Yagmur, Mektup

Ergülenbir yazısında şöyle anlatıyor: “…Hani binalarda, trenlerde, otobüslerde‘ihtiyaç anında camı kırınız’ diye bir uyarı yazısı görürüz ya, şiir biraz da ouyarıya benziyor: ‘İhtiyaç anında şiir yazınız’…” (“Şiir Adımlı BirYolcu-Sıddık Akbayır”, Ferfir Yay.,sf 104)

Buifade onun hem sıkı bir okur olduğunun, hem de şiir karşısında ve içinde özgünbir duruşa sahip olduğunun göstergesidir.

“susacak kadar büyütüyoruz ya çokşeyi/ ben en çok yoksulluğumuzdan korkarım”

“hayat, herkesi ıssız adasınaindiren gemi”

“mırıldanıp duruyorum da eskiden yeniden

kendi dilime bir çeviremedim şu sessizliği!”

“bir çocuk eskisi gibi mırıldandığın”

“kalp bulutlu değilse yağmur boşuna”

“yağmuru onarmaya benzeseydi / keşke bir aşkı onarmak”

“yalnızca mırıldandım olmadı, artık yalvarıyorum”

“herkesin içinde başkalarının terk ettiği bir ev vardır

ve kalp kiralıkbir odadır orada, bazen”

“kalp ile dil arasında her zaman

iki insan vardırbirbirinin uzaklığına taşınan”

“bak, kumrular demiyle susuyor yoksullar diliyle,

mırıldanacak birşeyin yoksa, sakın şiir yazma”

İştebu dizeler, şairin bahsettiği uyarı tabelalarına gönderme yapar niteliktedir,“ihtiyaç halinde Ergülen okuyunuz” der gibi.

Şiirinedebiyata dahil olmadığını söyler şair. Fakat onun şiirleri öylesine zariftirki, sanki şiire de dahil değildir. Başka bir yerde durur; belki bir İdilgazelinde, Nar’ın kalbinde belki…Ama bilinen şiirin bilinen noktasında değil.“Şiir, dil kumaşından söz biçmektir” ya hani, o iyi bir terzidir. Eskidenterzi.

Kitabın,mırıldanmaların sürdüğü ilk bölümünde mektup da önemli imgelerden biri. İmgeolmaktan da öte, Ergülen’in hayatında varlığını eksilterek önem artırmış birdeğer. Kitabın ilk şiirlerinden olan “Şiir; o eski mektup” ,bünyesindeki öğelerle “mektup”un tarihsel yolculuğuna yeni bir gelecek yazıyor.Zamanla anlıyoruz; Haydar Ergülen şiirden imzasını çekse bile, bir şiirini okuduğumuzdayine biliriz ki harfler ona aittir.

“yine de sevgiline söyle eskiyakınlığın

anısına uzak bir telefon kulübesinden

seni jetonla değil pulla arasın

belki mırıldanacak bir mektubun olur”

“mektup herkese gider, bulduğunaaçılır

şiirse kimseye açılmayan o eski mektup”

“küçüktü, annesini bir mektupsanıyordu”

“iki mektup yaz;

birini sev,

birini at!”

Keder Gibi Ödünç’ün Kalbi: Yagmurve Fransızca

Sene1968. Ergülen 19 Mayıs Ortaokulu’na başlar. Büyüyünce ‘edebiyatçı’ olmakistediğinden yabancı dil olarak Fransızcayı seçer. Aynı seçimi yapan bir kişidaha vardır: Şahin. Ergülen ve Şahin kısa zaman içinde yakın arkadaş olurlar. Osıra okullarına yeni bir Fransızca öğretmeni gelir: Rukiye Gül Yönel. Ergülenve Şahin, Gül Hoca’nın da teşvikiyle en çok Fransızca dersini sever ve en çokona çalışırlar. Vakit ilerlerken ikiküçük edebiyatçı adı ‘Ekin’ olan haftalık bir dergi çıkarmaya başlamıştır bile.Ergülen ve sağ gözü âmâ olmasına rağmen Şahin, okumayı çok sevmektedir. Enbüyük arzuları Fransızca şiirleri asıllarından sular seller gibiokuyabilmektir. Zaman geçer ve Ergülen ile Şahin’in yolları ayrılır, Şahin veailesi İstanbul’a taşınmıştır. Ergülen ise lise için Ankara’ya gider. Fakat yaztatillerinde Eskişehir’de buluşurlar. Aralarındaki diyalog arkadaşlığın daötesine taşınıp kardeşliğe varmıştır bile.

Sene1973, yaz. Lise yeni bitmiştir ve üstelik bayramdır. Ergülen ve ŞahinEskişehir’de buluşmak üzere sözleşirler. Hazin anıyı Ergülen, şöyle anlatır : “Bekledim, bayramın birinci günü yok, ikinci günü yok, nihayet dayanamadım vegidip babaannesine sormak istedim. Annem, o zaman ağladı ve bana söyledi: Şahinilk maaşını aldığı gün, eve dönerken acele edip, rayların üstünden geçmekisterken, sağ gözü trene kapalı, sol gözü ölüme açıkken, şimdi merak ediyorumtrenleri sever miydi, ben hep sevdim de onu bilmiyorum, son seferine çıkmış. Neo treni görmüş, ne tren onu görmüş, toprağı İstanbul olmuş. Benim bir daha hiçhatrımdan çıkmayacak ve hep unutmak istediğim ilk ölüm bu oldu. Denizyollarındaçalışan arkadaşım demiryollarında ölmüştü. Yıllar sonra üniversitede yenidenşiir yazarken, Şahin’in ölümünün üstüne 5 yıl, 5 yıl da yokluğun üstüne,acının, yalnızlığın, ilk arkadaşı yitirmenin üstüne de 5 yıl, ilk şiirimi onaadamıştım.”( ‘Şiir Adımlı Bir Yolcu’, Sıddık Akbayır ,Ferfir Yay. Sf:123)

Hepinandım her kitabın bir kalbi olduğuna. Hele ki kitap bir şiir kitabıysa,muhakkak ki kitabın ana atar ve toplardamarlarının geçtiği bir şiir vardır.İşte “keder gibi ödünç” ü bu arayışla okudum. “Yağmur ve Fransızca” ya geldiğimde, “burası” dedim. Bu kitabınkalbi burası. Şahin Şencan’a yazılmış bir şiir “Yağmur ve Fransızca”.İthafı yok, ama her harfi tek tek Ergülen’in kıymetli arkadaşını yâd edişidir. “bensenin tenha gözün olacaktım hem/ tek başıma en kalabalık arkadaşın” derkenşiirde, tarifsiz bir özlemin sıcak rengi yayılır tüm satırlara.

“insanarkadaşına benzer

ve iyidir benzemesi

arkadaşlığın da eski bir şehre

hele usul sesliyse şehir, trenler de

bölmemişse henüz arkadaşlığın sesini”

“biz iki çocuktuk, şimdi çok eski

isimlergibi hatırda dursa da dile gelmeyen

şiirlergibi kimse anlamayacaktı zaten

bizim birbirimizden ne anladığımızı”

“aferinçocuklar, aferin sevinçli bulut

böylederdi Gazi Eğitim’den Gül Hoca:

dil birbuluttur, yağdıkça şiir olur…”

Uzun yıllar boyu Gül Hoca’yı ve Şahin’i görmemiş olmanıneksikliği ve dahi hüznüdür şiiri saran. Ve yarım kalmışlıklara dem vurandizeler kalbin en zayıf duvarına yaslanıverir usulca:

“yağmuryarım kalırsa Fransızca da yarım

ikiçocuktan hangi bahçeye kalsa gül yarım

yarımgülden kalan şiir başka gülde açılmaz”

“yapayalnız gurbete, bilmem buzalimliği

yağmura nasıl yaptık: ona kaldıyarım

bıraktığımız her şeyden yarımhatıra,

yarım gül, yarım şiir ve yarımarkadaşlık”

“yağmur gibi Fransızca konuşacaktık/bulut gibi Türkçe ağlayackatık”

“keşke burada olsaydın

keşke burada olsaydım”

Birbirinebağlı bir çok sebepten ve en çok da bu dizelerden ötürü, bu kitabın kalbi buşiir, ağır misafiri ise Şahin’dir. Zira kitapla aynı isimli ikinci bölümün ilkşiiri olan “kayıp kardeş” Şahin Şencan’a ithaf edilmiş. Bu açık ithaflarolmasa bile, şiirlerin çoğunda bir kayıp kardeş izine rastlanır dizearalarında. Ve yarım kalanlar için şunları söyler Ergülen: “Yarım kalmanınşiirsel bir değeri olabilir, artistik, plastik, estetik bir hükmü de olabilir,ama yarım kalmak, hükümsüzdür. Zayidir, zarardır, ömre ziyandır.”

Son Söz: Nârından Ötürü

NicedirBirhan Keskin’in şu dizesi aklımdadır da zaman zaman mırıldanırım kendime:

“döndüğüm, döndüğüm ama döndüğüm

döndüğüm bu sema sensin

döndüğüm”

Tambunu söylüyorken kendime yine, “keder gibi ödünç” te bir şiire denk geldim:

“sanki ödünç kanatlı bir kuşuçuyor da

gürültüsü dolduruyor hayatı ödünçkelimelerle

bense yalnızca dönmek dönmekdönmek istiyorum

bulut denizinin kıyısındaki mavitoprağımıza”

diyordu.Kitabın ismiyle müsemma, keder gibi ödünç. Durdum sonra; şairin Nar kızı geçtiaklımdan, maviler geçti, kayıp kardeşler, Eskişehir ve ahşap trenler… Trenler.Evet trenler. Bilmezdim, “TCDD’den emekli olanlara eski bir gelenek uyarıncaSerkisof saat armağan ediliyormuş.” Bir gün karşılaşırsak, Serkisof saat hediyeedeceğim Nar’ın babası Haydar Ergülen’e. Şiirlerinden geçen mavi trenler için,trenlere kattığı anlam için, şiirlere nakşettiği incelikler için, emekli olmazya, olursa bir gün şiirden değil şiirli demiryollarından emekli olacağı için…Serkisof saat hediye edeceğim.

Kitabıokudukça ahşap bir yolculuğun içinden geçtim, kederler ödünç aldım kitaptan,harflerinden ötürü. Ergülen, “eğildim, derin eğildim dokundum boşluğuma/yandı elim, yandı kağıttan benim” diyor ama; ısrarla çizmek lazım altını: “şairini severiz, nârından ötürü.”

TemrinEdebiyat, Temmuz 2011, sayı 39

...

2011-07-06T23:11:00.001+03:00

Yarayı Gül Eden

göklesarılı kalbin inkârıdır

sözün

sabırintiharı

ağzıtemiz bir çocuktan aldım duayı

üstüneadını serdim

adın:göğsümde asılı mürgân çığlığı

gizlemedim,aşikâr ettim

sendekalan boşlukta her gün/ah

ağrıyıtaze tutan yaradan geldim

yeminlerinsökülen ilmeğidir

tenin

kahırimtihanı

yakıpda ayrılıkla sönen o çerağı

gölgeyeyüzünü verdim

yüzün:cennetin günebakan durağı

sakladım,düşe yâr ettim

vazgeçtimaşk-ı sefer tamahından

yarayıgül eden Yaradan! geldim…

Papirüs,5

Temrin Aylık Edebiyat Dergisi Temmuz 2011 Sayısı

2011-07-04T11:48:00.001+03:00

...VE TEMRİN 39!!!

Bir kalem dikin mezarıma

Yan yana gelmemiş /Sözcükler var daha

Değerli Temrin Okurları,

Türk edebiyatı bir usta kalemini daha yitirdi. Büyük Argo Sözlüğü yazarı Hulki Aktunç 29 Haziran Çarşamba günü aramızdan ayrıldı. On yıllık bir çalışmanın ürünü olan Büyük Argo Sözlüğü gerek Türkiye’de, gerek yurt dışı Türkoloji çevrelerinde yoğun ilgi görmüştü. Türk edebiyatının başı sağ olsun diyor, ustayı yukarıda yer verdiğimiz dizeleriyle selamlıyoruz…

Bu ay da yine beğenerek okuyacağınız şiir ve yazılarla karşınızdayız. Temmuz ayı şairleri; Servet Gündoğdu, Leyla Karaca Tok, Serdar Çakıcıoğlu…

Ondokuz Mayıs Üniversitesi edebiyat bölümü profesörlerinden Şaban Sağlık hocamız Erzurum’da gerçekleştirilen Hilmi Yavuz Sempozyumu izlenimlerini yazdı. Bu yazıyı özellikle okumanızı öneriyoruz. Elif Nuray, Haydar Ergülen’in yeni baskısı yapılan Keder Gibi Ödünç isimli şiir kitabını inceledi. Koray Feyiz, Hüseyin Avni Cinozoğlu’nun son şiir kitabını değerlendirdi. Bülent Gündoğan, Hilmi Yavuz Konuşurken Susma! Denemesi başlıklı yazısında Hilmi Yavuz’un şiirine dair farklı bir okuma içerisine girdi. Tahsin Yıldırım, Ziya Osman Saba’nın Bilinmeyen Bir Anket Cevabı’nı okurla paylaştı.

Bu ayki öykücülerimiz; Bekir Şakir Konyalı, Mehmet Öztunç ve Suat Atik. Bekir Şakir Konyalı kurduğu kendine has öykü dili ile ilerde isminden çokça söz ettirecek bir öykücü. Bu sayımızda yer alan öyküsünü mutlaka okumanızı öneriyoruz.

Behçet Çelik Göbek Adı “Müstesna Eylül” başlıklı yazısında 2008 yılı Sait Faik Hikâye Armağanı’nı alan kitabı Gün Ortasında Arzu’nun hikâyesini anlattı.

Fuat Ata bu sayımızda da “düşündüren” bir karikatürle yer alıyor.

Bu ayki söyleşi konuklarımız; eleştirmen Semih Gümüş ve genç şairlerden Halil İbrahim Polat. Semih Gümüş ile V.Hüseyin Kaya, Halil İbrahim Polat ile de Ercan Yılmaz konuştu. Her iki söyleşiyi de zevkle okuyacağınızı düşünüyoruz.

Alperen Köseoğlu, Ayraç Kuyruklu Bilge Kedi isimli çizimiyle bu ayki kapağımıza renk kattı.

Son olarak yine Kalender Tufan “künye” köşesinde kitapların ve Seda Ülke “devran” köşesinde sanat ve edebiyatın izini sürdü.

Gelecek sayılarda buluşmak ümidiyle…

editör iletişim: elifnuray@gmail.com

Canefza III

2011-02-03T22:54:00.000+02:00

Canefza III

aklımı çalan rüyanın gizini suya okumak:

kırık yüzümün duasıdır aynadan oyulan.

ân ile: yaradan’a sığınırım yaradan

göğsüne çekilen perdenin ipliğidir ateş

o akkor gülü yetiştiren bilge! dilimi de al

hûzurdan kovulmuş ömrüm kan-

ayarak geçiyor sûrunu kalbin

Asr’a da yemin olsun ki:

sefersiz kıyamettir aşk!

bulutlardan eğrilip toprağa akmak:

göğün nidasıdır suyla örülen.

ân ile: bir yangın halidir susmak

içime doğru akan nehirlerin tümü sendendir

sabır kavminde unutuluşum da

kül ve tuz kuyusunda bekleyişim: eski

bir taş oynasa, sesinin bahara yürüdüğüdür

bu duyduğun nazenin makam değil Canefza

ruhumdan kalkmakta olan cennetin gürültüsüdür

Hece, şubat 2011

Hece Edebiyat- Şubat 2011

2011-02-02T15:40:00.000+02:00

EDEBİYAT GÜNDEMİ

Necati Mert/Lümpen 3

Eriş Özgül/Özgür Seyirci 4

Asım Öz/Işık Yanar’la Şemsiye Tamircisi Üzerine:… 7

Mehmet Kızılay/Zor Sevdamız 10

TAKİP MESAFESİ

Hayriye Ünal/Açıklıyorum: İroni Adlı Bir Şiir Tanrısı Yok 14

Yazıyla Bir Şair/ Bir Çiçek Şahit Sami Baydar’a 16

Sayıyla 1 Dergi/Devrimci Gelişimin Olgunluk Ürünü Bir Dergi Alan ’67 19

İletşim Araçları Ve Edebiyat 21

Hasan Aycın/Çizgi 22

Ömer Aksay/Blöflü Pişti 23

Celâl Fedai/Bir Yemekle Nasıl Doyulur? 25

Ali Emre/Adı Nureddin Zengi Olan 26

Gökhan Arslan/Aşk Geri Döner 29

Hüseyin Atabaş/Bir Yılbaşı Kartı 31

Hüseyin Karacalar/Kalkan 32

İlhan Kayhan/Eğer Bilseydi Hanımefendi 34

Serap Ural/Menora’nın Kolları 36

Ayşe Sevim/Sözlük 38

Türker Özşekerli/Köpek/Çe 39

Yahya Kurtkaya/Uzun Tırnaklar 40

Elif Nuray/Canefza III 42

Ali Galip Yener/Yazarın Doğuşu, Montaigne Ve Tanpınar 43

Yunus Develi/Frenk Havası -XVIII- Tanrı Ile Konuşmalar-II 48

Ali K. Metin/Şiir Eleştirisi Ve Poetikalar Üzerine 2007-2009… 50

Ömer Aksay/Şiirde Mehmed Âkif’le Buluşmak-Mehmed Âkif’le Şiire Bulaşmak! 62

Ayşe Kara /Mistik Ve Masal Mekanlara Bir Yolculuk III- Petra/Al-Batara 65

Gürsel Aytaç/Elif Şafak’dan Edebiyat Yazıları: Firarperest 72

Aldous Huxley/Kedilerden Öğütler 76

Mustafa Şerif Onaran/Önümüzde Bir Uzun Yol Var 80

Lütfi Bergen/Küçük Bir Adamın Lüzumsuz Günahları 84

Asım Öz/Cemal Şakar’la Öykü Üzerine Söyleşi:… 98

Necip Tosun/Gidenler Gidenler’den Sular Tutuştuğunda’ya Cemal Şakar… 106

Murat Erol/Şemsiye’nin Kapattıkları 114

Ayşe Şener/Esintiler 119

KİTAPLIK

Selahattin İpek /Düzyazı: 100 Yazı 122

İshak Yetiş/Dostluk Üzerine 124

Mustafa Uçurum/Yitiksiz 126

Bir ömür yetmez-elif nuray

2011-01-28T23:11:00.000+02:00

DİLKÜŞA’NIN KALBİ

2011-01-12T21:23:00.002+02:00

Kadınve Yara, Yara ve Giz, Giz ve Mahrem, Mahrem ve Mim!

Bir kitap, okunup bittiği vakit geride aşk ile yıkanmış birbeyin ve cümlelerden helâk olmuş bir kalp bırakıyorsa, iyidir. O kitap bir şiirkitabıysa eğer, çok iyidir. İşte Dilküşa, o kitaplar arasında liste başlarınayazılabileceklerden biri. Ve Arzu Eşbah, kitabı okuyanlarda meydana gelen kalpsarsıntılarının yegâne müsebbibi. İlk kitabı olan “Adalet Hanım’ın Düşleri”nden sonra, bile bile yangına yürümek gibi bir şeydi Dilküşa’nın içindegezinmek. Bu sebeple, “sırrı ifşa muteber değildir yâre semah eden nefsinde”diyen şaire inat, sırrı ve yangını ifşaya soyunduk. Tende duyulacak ateşe hamdederek!

“kadın ve giz” ilebaşlıyor Dilküşa. Kitaptaki bazı şiirlerin yerleri gibi, bu şiirin en baştaolması da tesadüf değil. Bir önsöz yazılmış gibi bu şiirle.“kadın ve giz”, kadın’a ve yara’ya bismillah’ı üflemiş. Sanki FatihYavuz Çiçek’in Diyet isimli şiirindeki “biline ki artık vasiyetimdir/omurgam göğün şahnâmesine önsöz diye yazılsın” dizesi Arzu Hanım’ın kulağına üflenmiş de, oda bu şiirle başlamış göğün şahnâmesini işlemeye. Satır araları kurcalandığındagörülüyor ki; şair bir yandan kabuklara düşmanlığını ilan ederek yara açıkkalsın istiyorken, öte yandan yâre serzenişle yaradan yorgunluğu da imliyor.Zira Eşbah’ın da yarasını sevmeye başlayan kadınlardan olduğunu anladığınızda,bir alaz sizi çoktan sarmış oluyor. Dizelerden öğreniyoruz, şair için mühimolan Leyla olmak değil, çizgilerine hasret nakşedilmiş bir alna yazgı olmak.İşte bu, belki de kitabın tamamındaki şiirleri sedef halkalarla birbirinebağlıyor. Kadın ve yara, yara ve giz, giz ve mahrem, mahrem ve mim!

Dilküşa’nın ilk ve son şiirleri arasındaki bağ dikkat çekici.İlkinde “nasıl da razıydım vakıf olmaya sırrınıza” ile teslimiyetsınırında naifçe gezinirken, son şiir olan “muamma küşa” da ,

“ezberliyorum sırrınızı iki göğsümle” dizesi, bize bugizdeki düğümü işaret ediyor. Kitabın tamamı bir sır üzerine kurulu. Ve ırmakasıl satır arası geçişlerde çağıldıyor. “kadın ve giz” deki dingin vekırılgan ses, sanki kitaptaki kırk beş şiir boyunca kırk beş kere bilenip, “muammaküşa” da yerini baş kaldıran bir yara tahammülüne bırakıyor.

İşte tam da burada, Dilküşa’da hüküm süren yara ve kabukilişkisine dair dizeler kendini hatırlatıyor:

“geç kapanırmış güya derin yaralar/ zira bizim de kabuklaradüşmanlığımız aşikar”(kadın ve giz)

“iyi bilirim satırların uzadıkça/ yaranın kabuğa nasıl dayaslandığını”

“yarayı kabuktan ayırdık. dağlamadık. uzak olsun şifa.”

“yaralarımdan uzunuzun soyunacağım, yine de kabuğu farket”

“ve yarasına biat etmelibütün kadınlarım/ münzevi tenlerinde edep ve neş’e”

“kucaklamayıncabirbirini kabuk ve yara/ saldırgan bir not gibi düşüyor ihanet”

“ezberliyorum sırrınızıiki göğsümle

ateşi canlı tutmalıdiyorum soldaki

diğeri uzak kabuktanyarayı” (muamma küşa)

Ne gariptir ki,ilk şiirden başlayan kabuğa düşmanlık, son şiirde de bunu koruyor ve bizemuazzam bir ‘yaraya sadakat’ timsali sunuyor. Belli ki Dilküşa açık unutulmuşbir yaranın renginden besleniyor…

Eşbah’ın, hem mesleği, hem de Anadolu’nun çeşitli yerlerindegörev yapmış olması, şiirlerinde işlediği “kadın”ı önemli bir sembolhaline getiriyor. Öyle ki, dizelerde geçen “içindeki kadını kucaklama” halibelki de hem kalbine hem bilinçaltına sağlamca yerleşmiş bir kadınsorunsalından ileri geliyor. “lanetliyorum sana kıyan töreyi” dizesi ilemerhamet ve öfkenin nasıl da ustalıkla yoğrulduğunu görebiliyoruz. Ülkede “kadın”ayapılan tüm haksızlıklara karşı yükselen seslerin yanında, tek başına Dilküşatüm heceleriyle birlikte adeta bir başkaldırıdır. Nitekim, “gözlerim devasabir direnişin ön sözüdür benim” dizesiyle bu savı doğruluyor şair. Satır aralarınıdikkatle gezdikçe farkına varıyoruz ki; Adalet Hanım’ın merhametlice yükselenbu başkaldırısı, kitabın neredeyse tamamını kaplayan “yara”yı da içinealıyor. Yani Dilküşa’nın kalbinin ana damarlarından biri de “kadın ve yara” ikilisindenoluşuyor. İşte o ana damarı ve başkaldırıyı örnekleyen dizelerden bazıları:

“kadınlığımın çeperini yaraladım/ bağışlama beni ey tanrım”

“hıdırellez gecelerinde sessizliğini dinliyor bir kadın”

“suçsuz bir kadın daha asılıyor yazıtların gölgesinde”

“kadınlarım eşkâllerini terk ediyor”

“mısralara sıralanıyor lâl kadınlar”

“bir kadından bir anadan hevesle çoğaldık telveye”

“ve şimdi daha da kadın içimdeki bütün münzevi arzular”

“durmayın yadırgayın düşlerimi/kırılan direnişi yargılayın/yargılayın beni”

“hızla yaklaşırken kırkıma aşkı reddediyorum ey ruhum/ birde ölümü bu fasılda”

“kirlendim ve aklandım. /c/aymadım/ kutsandım mısralarındöl yatağında”

“yine de yenilendi bütün yeminlerim direndim”

“bir o kadar da isyankâr ağıtları sürme diye sahiplenmiştigözlerim”

Şairin Yalanları, Susmakve Biçim Üzerine Birkaç Söz

Yalnızlığı, aşkı, yarayı, kadını, hakkı, aynayı, zamanı veelbet susmayı, imrenilecek sözcük dağarcığıyla çeşitli hallerde sunuyor ArzuEşbah. Zarafetten midir uzak duruştan mı bilinmez, sevgiliye hitabın “siz”şeklinde olması da dikkat çekiyor. Bu cümleler senfonisinde insanın kendindenbirçok parça bulması durumu ise, tamamıyla şairin maharetinden kaynaklanıyor.Yarası olan avuntuyu buluyor, nehirleri özleyen su kavisleriyle karşılaşıyor veyalanlara ihtiyacı olana yalanlar fısıldanıyor. İşte bu minvalde birkaç dize “ah’ınhalleri” nden ses ediyor:

“hatırlayamadığım kadar uzun zamandır düşünmüyorum seni.

unuttum. tıpkı istanbul’u ya da nefesimi sende unuttuğumgibi”

“her sabah sokak kapısında beni öptüğün de gelmiyor aklıma

merdivenleri seninle inmiyorum tutmuyorum her basamaktaelini”

“sesinin buğulu tınısı da gelmiyor aklıma ne de böğürtlenkokusu”

Ve tam da burada buruk bir tebessümle iç sesimiz konuşuyor:“şair yalan söylüyor!”

Hem kısa hem de yormayan uzun şiirler yazma yetkinliğine sahipolan Eşbah’ın tüm şiirleri, hangi notanın hangi heceyle raks edeceğine öncedenkarar verilmiş muazzam bir müzikaliteye sahip. Bazı şiirlerdeki parantezlerinyoğunluğu okurun ilgisini dağıtsa da; şiirlerin muhakkak bir “es” ile bitiyorolması ve ,

“büyür usunda harfler çığlık çığlığa

size kalsın aklanmayan vâveylâ”

“küsüyor şiir sesler susuyor

her gidişinde bu şehir

biraz daha ölüyor”

dizelerindeki gibi özenle dağıtılmış uyakların varlığı, şairindilindeki şerbete hayranlık uyandırıyor.

Yara ve kadın kadar olmasa bile, “ses ve susmak” daDilküşa’nın önemli imgelerinden. Kırgınlık sırtını öfkeye dayıyor bazışiirlerde. Bu kez de önümüze bu dizeler çıkıyor:

“inan dile gelir susarsam kutsal kitaplardan bilekovulmayan şeytan”

“susarsan ölür içimdeki aldanan yaban”

“ayrılığın dudağındaki vakitsiz ölüm çığlıkları kadarsessizdim”

“sesi inkâr ediyorum! dönüyorum sırtımı yabancısayıklamalara”

“ve umarsızcasusarak/ kendi karanlığına gömülüyor biraz daha”

“susuyorum elimde bir ünlemle”

“öptüğüm bütün seslerden vuruldum”

Garcia Lorca’nın “içiniz kor gibi yanarken susmak, acıların enbeteridir” sözü, Dilküşa’nın kalbine giden yolu biraz daha aralıyor. Zaman ileharç edilmiş bir sessizliğin derin izleri duruyor kitabın yüzünde. Zaman ise,acı kahve tadında kendini gösteriyor dizelerde.

“işte o sırra soyundum/ zaman acıydı kahve de/ yine dekendimce avundum”

“ve zaman/ acımadan yaralıyor/ içimdeki münzevî kadını”

“kırıyor şimdi tam ortasından zaman sesi”

“dahası/akrebin yelkovana darıldığı/ hızır’ın gül dalınauğramadığı mevsimlerden”

“serencam” şiirinde ,“kahve tadında kapılardakalakaldım” dizesindeki kapı da yine zamanı temsil ediyor.

Son Söz: Dilküşa’nın Kalbi

Her kitabın bir kalbi vardır. Öyle ki, şiirlerin ana atar vetoplardamarları buradan geçer. Dilküşa’nın anahtarı “kadın ve giz”,özeti “dilküşa” iken, kalbi ise “geçmiş zaman tabletleri” adlışiirdir. Kalbin insan vücudundaki yeri nasıl ki sol tarafsa, sanki bu kuralabiat edilir gibi, bu kitabın kalbinin de “dilküşa” ile “hıdırellez vegüller” şiirleri arasına yerleştirilmiş olması bir tesadüf değil. İtinaylaişlenmiş bir kanaviçe gibi. “dilküşa” şiirinde “sırrı ifşa muteberdeğildir yâre semah eden nefsinde” diyen şair, “geçmiş zaman tabletleri”ne gelince “belki de korkuyordunuz içinizle yüzleşmekten” dizesi ile aslındasırrın bilinmek istediğini fısıldıyor usulca. Çünkü burası Dilküşa’nın kalbi vekalp bunu gerektiriyor: “yâre ayan, ağyare giz” olmayı.

Kitap bahsedilmesi elzem olan çarpıcı dizeler içeriyor. Budizelerin hepsi kalbin damarlarından besleniyor.

“ben seni terk etmedim sevgilim. ölüm eskitti beni”

“ey kirpiklerimin gölgesinden esirgediğim temâdi. yorgunum”

“bütün gidişlerinsonrası aynı/ bereketli bir sessizlik bildik bir sızı”

“gülün titreyen sesindeki parmak izleri de mi benim

gülü de mi ben incittim

heyhât! Azap yangını dilimde geçmişim”

“doğru; bütün deli düşleri ben kurdum suçluyum

çıktığım cümle basamaklardan kovuldum”

“sen gelmeden biz doğmadan ben ölmeden çok öncesiydi”

Son zamanlarda, kurulabilecek en cesur cümleleri ve yarayıtarifteki üstün mahareti içeren kitaplardan olan Dilküşa, adına “geçmişzaman tabletleri” dediğimiz kalbine böyle son veriyor:

“ruhunuzu sınayacak aynalar bıraktıysam da sancılarınıza

hiç acımadım

merhamet tanrıya özgüydü anımsadım

ki bu son tablet;

ve ben sizi asla bağışlamadım”

Elif Nuray

Temrin, Ocak 2010

El Çek Tabip

2010-12-22T17:11:00.000+02:00

Temrin Aylık Edebiyat Dergisi Aralık Sayısı

2010-11-24T02:18:00.000+02:00

Aylık edebiyat dergisi Temrin, Aralık ayında 32. sayısını okurla buluşturuyor.

Dergi öyküden denemeye, şiirden incelemeye kadar zengin bir vitrin sunuyor okura. Yılın son ayında okura dizin sunmayı da unutmamış. Bu sayının şairleri ŞEREF YILMAZ, ÜMİT ERKOL, SÜYÜNBAY ERALİYEV çev : İbrahim Türkhan, EBRU M. KAYIR, FERHAD GÜLSÜN, FURUĞ FERRUHZAD çev : Nihan Işıker, ARZU EŞBAH. Dergide dikkat çeken inceleme yazıları ise Tahsin Yıldırım’a ve İhsan Safi’ye ait. Üsküdar Mevlevihanesinin son postnişini Ahmet Remzi Akyürek’in şiirlerinde peygamber sevgisini ele alan Tahsin Yıldırım imzalı yazı, okuru tasavvufun gizemli dünyasında gezdiriyor.

İhsan Safi, Afet Ilgaz hakkındaki geçen sayıda başlattığı incelemesini bu sayıda tamamlamış. Bu sayının röportajı sosyolog Berat Demirci ile yapıldı. Sıkı bir kalem erbabı ve deneme ustası olan Berat Demirci’nin röportajı, önemli ayrıntılar sunuyor okura. Bu sayıda yer alan diğer isimler ve yazıları şöyle: AHMET MERSAN/Çırpınıyor Gece Avuçlarımda, SEMRA BİLGİN/Kaygılı Dudağı Bir Ağlama Saklar, BİLAL ATIŞ/Tılsım, HASAN PARLAK/Aşk Düşümü, MUHAMMED MURAT KÖPRÜLÜ/Bu Otobüs Nereye Gider, MUSTAFA BİLGÜCÜ/Aşkın ile Afife, V. HÜSEYİN KAYA/Çekirgenin Tavafı, CANSARAN KIZILTAŞ/Bir Vakitler Aşiyan Yolları, NİHAN IŞIKER/Aziz Dostum Gospodin Ranko, NEVZAT CANAN/Shakespeare, MÜKRİME DİLEKÇİ ZENGİN/Dizin, SEDA ÜLKE/Devran

Derginin kapak resmi ve renk uyumu dikkat çekiyor. Temrin, her ay düzenli olarak seçkin kitapçılarda okurla buluşuyor.

Ayrıntılı bilgi için, www.temrindergisi.com adresini ziyaret edebilirsiniz.

iletişim: elifnuray@gmail.com

YAZGI

2010-10-10T14:25:00.001+03:00

YAZGI

Bir vardı
Başka yoktu
Göğsünü yırttı yağmurun incir kuşları
Ebcedinde elif asılı

“kûn”

II.

Bağçesinden geçtim Âdem’in
Bir yan âlemin revnak gülüşü
Kalbin kıyamet nazarı bir yan

Toprağın kıymetiyle gönendiği an!

“fe-yekûn”

III.

Örtüsü delindi ihtişamın: haki

IV.

Dal nefse uzandı
Renginde izi ateşin

İnsanların ilkine
Günahların ilki
Yazıldı

“Kûn fe-yekûn”

Yüzüne ayna tutuldu
Dünyanın
Âdem’in
Parmaklarından akan nehir de sustu

Bir vardı
Başka yoktu.

Temrin, 30

Hece, 166

2010-10-05T23:41:00.001+03:00

EDEBİYAT GÜNDEMİ

Necati Mert/Taşra Sığlığı 3

Umut Bulut/Sahip Olmakla Hep Derdi Vardı 4

TAKİP MESAFESİ

Hayriye Ünal/Asimetrik Diyalog 9

Yazıyla Bir Şair/Şiirle Şahsı Manevi Oluşturmak: Kol Kırılır Yen İçinde 12

Görülmüştür 16

Geçmişten Geçmemişten 19

Hasan Aycın/Çizgi 20

Hüseyin Atlansoy/Ölüş Biçimleri/Suskunlar/12 28 21

Ömer Aksay/Anılarla Dolu Uçurûm Tarihi -Rûmen Rakamıyla Birinci Kesit:… 24

Ali K. Metin/İnsanlığım Ol Buyur Gel 28

Mustafa Muharrem/Eşikten 33

Mustafa Köneçoğlu/Kaçak Yolcu 36

Mustafa Uçurum/Uygun Adım 37

Türker Özşekerli/Ballı Kuyulu Yalnızlık 38

Ercan Y. Yılmaz/Cellât, Kenan ve Eylül 39

Elif Nuray/Suyu Öpüp Nâra Eğilirken 40

Mehmet Solak/Adına Hazırım-4 41

Adonis/Kudüs Konçertosu-2 45

Mustafa Zeki Çıraklı/Anlatıbilim Yazıları 48

Yunus Develi/Firenk Havası-XV – Maket 53

Mustafa Köneçoğlu/Serçeler ve Şiirler Üzerine Birkaç Tez ya da… 55

Muharrem Sevil/Kalk ve ‘Eski’ Yol da Yeniden Yürü… 58

Ayşe Şener/Dağ Rüzgarları Alnını Göğe Değdir 61

Gürsel Aytaç/Orhan Pamuk’un Edebiyat Dünyası 64

Mustafa Şerif Onaran/Halk Şiirini Çağdaş Şiirde Yaşatmak 68

Lütfi Bergen/Monna Rosa, Anna ve Geleneğin Kırılışı 72

T. S. Eliot/Şiirin Üç Sesi- II 82

DOSYA

LİSÂN-I ERÂZİL: ARGO-2

Hayriye Ünal/Heteroglot ve Kaçak Poetikalar 91

Selçuk Orhan/Sokağın Kayboluşu 101

Ali Galip Yener/Beat Kuşağı Şiiri, Argo ve Karşı Dil 108

Aslı Kutluk/Mark Ravenhill’in Shopping And Fucking İsimli Oyununda… 113

Cihad Şahinoğlu /John Fante’nin Günlük Hayatı 116

Frederic S. Marquardt /Shakespeare ve Amerikan Argosu 120

Ali K. Metin /Şiir Sırası 125

Recep Duran/İslam Felsefesi Sözlüğü Üzerine Notlar 136

KİTAPLIK

Işık Yanar/Herzog 142

Âtıf Bedir/Dil Kapısı 143

Ahmet Adalı/Lübbü’l-Lübb/Özün Özü 144

Aşk İlmihalidir Yara

2010-09-21T11:00:00.000+03:00

karanfil'eminnetle...-

… Rüzgarsoruyor ağaçlara : Yüzünüze çizdiğim bunca hoyrat yaraya rağmen; göğe,hep göğe bakmanız niye?

Göğün sınırına en çok yaklaşan ses veriyor:

-Bütünkollarımla çağırdığım bir aşktır sorduğun.

Tenimizlerini azad etmiyor evet; ama deniz de biliyor, yaranın bilinç halidir aşk…

Tümkadim yalnızlıkları, bedeli ödenmemiş olanları bile, göğsünde itinayla biriktiren bir kadının sığınağıdır rüzgâr. Çünkü rüzgâr ateşi çıldırtır. Çünkü bir yaranın eşiğinden adım atılmışsa, teni ve tini saran ateş zaman geçtikçe sol yandaki cevahiri uyuşturur. Çünkü ateşin rüzgar yedikçe çıldırması, artık sıcağın değil soğuğun yakmaya başlaması demektir. Yani yara, eziyet sınırını takdir ile geçip, sevimlilik haline çoktan bürünmüştür. Yani kadın yarasını sevmeye başlamıştır.

Bir çölünsabrı ancak devası yarasına ilikli bir kadının kalbinde eş bulur. Sabır bir kere kana karışmışsa, bu, tehlikeli bir virüsü sevgiyle veumutla beslemek demektir.

kalp.şarap.günah.acı.

Akincilerin kara kabuğu çatlar: bir göz birgözü tanımayınca.

İşte bu yüzden denizin kolları kendi boynuna dolanır.

Dünyanın yüzünde değil ancak dışında yankı bulur ses.

İşte bu yüzden sevdikleri ancak ölünce ağırlar o kusurlu varlığı: insan

…bunukuşlar bile bilir.

Birceylanın dizlerindeki yara;ancak, içine düşen ve gözlerinebillah geçmeyecek bir izi bırakan nârı, memnuniyet ve fakat keder ile büyüten birkadının ömründe eş bulur.

rüzgâr.ağaç.gök.virüs.

Kadın direnir; fakat bu kendi gölgesini kovalamakişine döner bir zamansonra.

Ağaç direnir; çünkü göğe, hep göğe uzanır kolları.

Rüzgardirenir; ama anlar: aşk ilmihalidir yara,okumayı sökene.

-bildim,dedi rüzgar bildim. benim gezindiğim senin uzandığın, aynı gökmüş, bildim.

temrin, 26

...

2010-07-19T01:51:00.002+03:00

"ve elbet gül kokar yalnızlığımız..."

Bir Ömre Bir Yara

2010-07-03T12:59:00.000+03:00

Bir Ömre Bir Yara

bir çizgiden geçiyorum
adım miktarıncauzuyor ağrı

etme!
siyahım çokbenim
çevir göğünü çölümden taraf
Züleyha’nınkuyusunda da geçerim

uğultular var, uğultular
keskin, arsız,sepya
ağrı diyorum, ağır geliyor
ya arafa varacakya suya

bir sezgiden geçiyorum
sustuğun kadar azıyor sancı

bakma!
bakma aynalaraynalardan yana
bildim,
bu mevsim bu gülezulmeder

göğün susması ağırdır kâinata
sesimi kıyından çekiyorum
bir ömre biryara yeter

onaltıkırkbeş, 35

...

2010-05-06T20:15:00.001+03:00

işte yağmurlar da gökten azâde
bir benim yaram eskimiyor Canefza
benim bir yaram eskimiyor...

Ve Monna Rosa-Elif Nuray

2010-04-26T00:10:00.005+03:00

Ve Monna Rosa- Elif Nuray
Yükleyen zumrazen. - Yeni sanat videolarÄ±nÄ± keÅ�fet.

Göç Edebiyat ve Düşün Dergisi 3-4 Özel Sayısı 2010

2010-02-27T19:09:00.002+02:00

Göç belini zorlukla doğrutsa da , yol almaktan geri durmadı. Yeni bir doğumun sancısı zemherinin ortasına erken bir cemre gibi düştü... Gurur ve mutlulukla sunduğumuz, kalplerin kemendini sökecek bir sırrın hikayesidir....

İşte Göç'ümüzün yüzü:

Göç'ün 3. sayı yârenleri:

Mehmet Sait Yakut
Ezel Gülce
Bünyamin Durali
İlhan Kayhan
Said Ercan
Serdar Keskin
Aziz Şeker
Nazmi Güldeş
Züleyha Çay
Sıtkı Caney
Ela Dinçer
Volkan Akbulut
İhsan Topçu
Servin Sarıyer
Kemal Çelik
Hakan Bilge
Umman Şahiner
M.Ebru Kayır
Müesser Yeniay
Elif Nuray
Necip Evlice
Metiin Güven
Mehmet Aycı
Pınar Nurhan
Yusuf Bal
Hüseyin Ruhani
Ahmet Günbaş
Süreyya Aylin Antmen
Sezgin Selvi

Ve Özel sayıdan kesitler:

Biz yanlış çağlara ilerlemiyoruz, yaşam bizi doğrulayacaktır.

-------------------------------------------------------------------------------------

İletişim Adresleri:

gocedebiyatdergisi@hotmail.com
elifnuray@gmail.com
_________________

Ihlamurlar Çiçek Açtığı Zaman- Elif Nuray

2010-02-14T12:10:00.005+02:00

Ihlamurlar Çiçek Açtığı Zaman- Elif Nuray
... elif nuray. - sancı...

İnandır Beni Dünya

2010-02-02T20:04:00.000+02:00

La Minör-Elif Nuray

2010-01-10T14:14:00.000+02:00

Sükûn Et

2010-01-08T12:42:00.004+02:00

-Bir vahada sesini buldum, tınısını çalmışlardı-

Ne çok unutuluyor döndükçe gün, ah! Ebemkuşağı.
Nehir ağızlarında nilüferler ağlıyor yandıklarımıza
Dedim:

zünnarını çek
efsununu çöz
ipini kes de,

-gel!

Dilin ağza gömülüşünü seyreyliyor ağyar ey! Tenfeleği.
Aynaların sırrında yıllanıyor melâli serencamın
Dedi:

gözümde nur
alnımda ar
tinimde yar,

-el!

Bu hadsiz sessizliğin dilinde bir ilahi tesadüf var

onaltıkırkbeş, 32

ÇÖL MELÂLİ

2009-12-11T23:04:00.005+02:00

Gökkkubede hangi ananın sancısı yankılanıyor

Etrafta bir kekre koku, sanki zerdeçal

İmamesiz tesbihleri ağırlıyor karanlık

Ah yorgun dere! Senin göğsünde de perde var

Tüm mevsimlerin dili hazandır aslında

Eli nasır illerden gelmişim yenice,

Dili bela yarlardan

De ki yorgunum, de ki dargınım, de ki bîmecâl!

Ey kırgın kısrak! Senin göğsünde de perde var

Tutamadık sırrını kuşların, bizi aşk tuttu

İnatla güle salacaktık ülkenin bağlarını, üzümü ah tuttu

Çamur sinmedi, gün ilenmedi, yel bile değmedi derde... inan

Mim'in sustuğu, Ay/n'ın dillendiğidir , o mihrabım sesinde yankılanan

Şimdi kavmi efkar olan çöllerden, insafı zûl sayan zalime

bir eşsiz sâbâ var, dili zülal...

Dillensem dilendirirdin, dilensem dellendirir...

Ah belası ömrümün! Canefzası!

Senin göğsünde de perde var...

Elif Nuray

Temrin, 19

Söz'ü Sükût'a

2009-11-27T15:56:00.003+02:00

şimdi bir göğü ağırlıyordur yüzün
her söz bu göğün gölgesinde melâl

lâl kesildi diye şehri sıyıran rüzgâr
avlular eksiltilmiş bir nefesin sahibesi artık
o ağrılı sâdâyı susan avlular…

yarlardan yankısı duyulan kırmızı ses:
martılardan çalıp da saklayamadığımız çığlıktır
es ile tökezleyip duran vapurdaki nefes
zifir karayla yoğrulmuş, bin yıllıktır

ırağa düşer gibi ellerinin gölgesi
bir şiirin suretinden geçtim henüz
gibi yorgun, gibi sessiz, gibi Rosa sureti

artık bir yangını ağırlıyordur yüzün
hangi su bu ateşin gölgesine helâl

Elif Nuray

Dergâh Edebiyat, sayı: 238

Göç Edebiyat, sayı: 2

Göç Edebiyat ve Düşün Dergisi Eylül-Ekim 2009-2. Sayı

2009-09-25T16:59:00.005+03:00

Göç! Bir iklimden bir başka iklime; bir ezgiden bir başka ezgiye… Ömrümüz göç, sevgimiz, ayrılığımız, yalnızlığımız.

Bir göç mevsimindeyiz. Önümüz hep aşk hep ayrılık, ömrümüzce savrulup gittiğimiz ağıtsal bir yalnızlık. İnsan mağara duvarlarına bir sanatçı gibi gereksinimlerini resmetmeye başladığından beri yalnız ve sanatçı değil miydi ki?

Ölümle sınanıyor insanlık. Bir edebiyat, çıkınını alıp ölümün elinden kurtuluyor. Kalıcı olansa yazılan; sanat oluyordu yüzyılların süzgecinden geçip insanlığa ışık olan. Işık tutan.

Sanatı var eden ne? Göç! Göçün sırrına varmayan düşer gider göç edenin kanadından…

Dergimiz, yerelden evrensele; şiirin, öykünün, denemenin özde edebiyatın dergisi. Özgün çalışmalarla, sıcak bir umuda vicdan kılınmış kalemlerin dergisi…

Adaletsiz bir dünyada yaşıyoruz. Dünya yoksullaşıyor. Gelir dağılımı adaletsizliği bir yana her yerde savaş, her yerde kan var. Kan tadında bir uygarlıkla yüz yüze insanlık. İnsanoğlu baş döndüren teknolojik gelişmelerin hemen yanı başında derin bir umutsuzluk, huzursuzluk ikliminde yabancılaşmayı yaşıyor. Bencilleşiyor. Hedonist bir varlık olarak kişilik buluyor. İşte insanoğlunun bu umarsızlığı nedeniyle dünya göç ediyor. Dünya bozuluyor. Bu nedenle suç insan da! Öyle ki insan da sıcak bir yürekten soğumuş nasır bağlamış bir yüreğe göç ediyor.

İnanıyoruz ki dünya bir gün güzelleşecektir. Dünyanın yüzü gülecektir. Bunu da insan başaracaktır!

Göç Edebiyat dergisi olarak vicdan üzerine kurulu bir dünya özlemimizi yaşamsal kılıyoruz. Biz güneşin doğduğu yerde, biz insan kokan yüreklerin yanında kalemimizi insanoğlunun dinmeyen ve göç edip duran acısına kaldırıp, edebiyatı “ölümün” elinden çalmaya çabalıyoruz. İşte bunu yaparken uygarlık tarihinde yer edinmiş kültürlerin zengin bahçesinden yani Anadolu’dan yola çıkıyoruz. Taze bir ekmek gibi kokan dizelerimizle, fildişi kulelerden sarkıp duran şiir hırsızı yüreklere sesleniyoruz. İnsansızlaşan yüreklere öykülerimizle dokunuyoruz Anadolu’nun esmer ve yoksul bozkırından…

Biz yanlış çağlara ilerlemiyoruz. Yaşam bizi doğrulayacaktır…

İnsancıl bir duraktan emek harcayarak yayına hazırladığımız Göç Edebiyat dergisinin kalem işçileri olarak değerli okuyucularımızı selamlarken yeni yayınlarımızda buluşmak umuduyla iyi okumalar diliyoruz.

Göç Edebiyat ve Düşün Dergisi Eylül-Ekim 2009-2. Sayı Yazarları

Aziz Şeker,Hüseyin Cahit,Elif Nuray,Mehmet Aycı,Ertan Mısırlı,Abdullah Ören,Ela Dinçer,Fatih Yavuz Çiçek,Hulki Aktunç,Fatma Ayağ,Sezgin Selvi,Nazmi Güldeş,Volkan Akbulut,Mazlum Çetinkaya,Servin Sarıyer,İsmet Emre,Yaprak Ünvar,Hüseyin Ruhani,Hakan Bilge,Engin Turgut,Serdar Keskin,İlkay Coşkun,Ersan Erçelik,Ceyda Saliha Şener,Yaşar Abanus,Pınar Nurhan,Yelda Karataş,Selim Issızada,Halil İbrahim Polat,Ayşe Büşra Erkeç,Murat Solgun,İnan Arslanboğan,Tevfik Yazıcılar,Şahin Uçar,Durkaya İpşir,Yusuf Bal,Hüseyin Yahya,Züleyha Çay

3. Sayımız için İrtibat adreslerimiz:

gocedebiyatdergisi@hotmail.com

iletisim@gocedebiyatdergisi.com

elifnuray@gmail.com

www.gocedebiyatdergisi.com

Vaveyla

2009-08-06T16:02:00.004+03:00

VAVEYLA

Göğe kadar yükselen yankı:
Mürgân çığlığı

Ateşin yüzünde soluyor ayrılık
Bu başka;
Şiirlerin rahmi sökülüyor

Bildim güzeyazıyor mevsimin sûzidili
Geceleri yanılmaz artık

O… Ayın arkasındaki karanlık;
Ses edip kaybolan
Dilâzarın eli mi

Tersini çevirin asumanın
Çözülür belki ayazın dili

Kırılıyor sonra nef(e)s…
Ah!
Çığlığın ortasına düşüyor n/ar külleri

e l i f n u r a y
onaltıkırkbeş, 30

SÖKÜLÜ İLMEK

2009-04-23T00:33:00.003+03:00

Göğsümü yırtıp sana yükselen
Hıçkırıkları topluyorum eteğinden gök!
Bir sarı sabah dalıveriyor
Kollarında siyaha

İyot kokulu denizi yıkıyor şehir suyunla

Terimi sokaklara yayıyor telaşım
Ter imi saklıyor sıcağında
Bin yıllık güvercin telaşım

İlmekleri söküyor annem, yine

ağlıyor yün yumak
Ne vakit seni dirilsem
Adın ayrılık oluyor.

e l i f n u r a y
Denizsuyukasesi-33

İçimizdeki Şeytan- Sabahattin Ali

2009-04-07T18:31:00.004+03:00

-alıntı-

"İsteyip istemediğimi doğru dürüst bilmediğim, fakat neticesi aleyhime çıkarsa istemediğimi iddia ettiğim bu nevi söz ve fiillerimin daimi bir mesulünü bulmuştum: Buna içimdeki şeytan diyordum, müdafaasını üzerime almaktan korktuğum bütün hareketlerimi ona yüklüyor ve kendi suratıma tüküreceğim yerde, haksızlığa, tesadüfün cilvesine uğramış bir mazlum gibi nefsimi şefkat ve ihtimama layık görüyordum. Halbuki ne şeytanı azizim, ne şeytanı? Bu bizim gururumuzun, salaklığımızın uydurması... İçimizdeki şeytan pek de kurnazca olmayan bir kaçamak yolu... İçimizdeki şeytan yok... İçimizdeki aciz var... Tembellik var... İradesizlik, bilgisizlik ve bunların hepsinden daha korkunç bir şey: hakikatleri görmekten kaçmak itiyadı var..." Bu romanında, toplumsal gündemin kişilikler üzerindeki baskısını ve güçsüz insanın "kapana kısılmışlığını" gösteriyor Sabahattin Ali. Aydın geçinenlerin karanlığına, "insanın içindeki şeytan"a keskin bir bakış.

(Arka Kapaktan)

Sabahattin Ali İçimizdeki Şeytan 'da (1940), İkinci Dünya Savaşı eşiğinde, Türkiye'de, aydınların dünyasını, üniversite ve basın çevresini, siyasal ve toplumsal kavgaları anlatıyor ve özellikle ırkçılığı yeriyor.

altı çizilenler:

"...içimizde, bizim 'ahlak' tarafımızda hiçbir şekilde münasebete geçmeyerek hadiseleri muhakeme eden, neticeler çıkaran ve tedbirler alan bir 'hesabi' tarafımız vardı ve lafta değilse bile fiilde daima o galip çıkıyor ve onun dediği oluyordu." (s.22)

"...zaten anlatmak istediğim bir şey var, bin bir şekle sokup söylemek arzusuyla yandığım bir tek şey: O da sizi sevdiğim. Bunun dünyanın teşekkülünden beri kaç milyar defa tekrar edildiğini unutmuyorum, fakat siz söyleyin, canlılığndan bir şey kaybetmiş mi? Kainatta hiçbir mevcudun olamayacağı kadar taze ve olgun değil mi?... Bu öyle bir kelime ki, doğuyor ve doğuşuyla beraber kemali de içinde getiriyor. Sizi seviyorum... Başka ne söyleyeyim?" (s.84)

"Hiçbir insan seven bir insanın karşısında alakasız olamaz." (s.85)

"Hamakat(ahmaklık) sade ahmaklara değil, akıllı olduklarını sananlara da hükmediyor!" (s.96)

"- Aferin evlat iyi etmişsin! Sonra zamanını da iyi intihap ettin(seçtin). Maalesef seni boş çeviremeyeceğim. Mademki iki esnaf karşı karşıyayız, açıkça konuşalım.. Dün gelsen metelik alamazdın, seni tekme ile kovardım. Yarın gelsen beni bulamayacaktın. Şeytan sana fısıldamş heralde... Mübarek olsun... Ben bu ise daha fazla dayanamayacağım... Bir nihayet vermek lazım... Bu sabah kararımı verdim. Kasada epeyce para var, bir miktarını, daha doğrusu yüklenebildiğim kadarını alıp eve çoluk çocuğun nafakası olarak bırakacak, ondan sonra da başımı alıp gidecektim. Şeytan nereye cağırırsa oraya. Bu dünyada başka türlü olmak neye yarar? Dünyayı bizim kayınbirader gibi adamlar istila etmiş... Benim gibi bir acizin debelenmesi fayda verir mi? Bes çocukla bir karıyı süründürmeye ne hakkım var... Sen şimdi bu sözlerinle benim kararımı takviye ettin... Sana teşekkür borçluyum evlat... Bana dünyanın hakikaten suratına tükürülmeye bile değmez olduğunu ve bu dünyada suratına tükürülmeyecek bir tek, ama bir tek insan bile bulunmadığını sağlam bir şekilde ispat ettin. Böyle biri olsa bu sen olurdun ve şimdi buraya gelinceye kadar içimde bir şüphe vardı. Şu kainatta belki bir de iyi taraf vardır, fakat görmek bize nasip olmuyor diyor ve seni düşünüyordum. Bir daha teşekkür ederim. Beni boş hayallerle avunmaktan, yaptığıma pişman olmaktan kurtardın. Ben de kendimi, adam tanır birşey zannederdim. Senin suratına bakınca melanet dolu ruhunu göreceğime yüreği çarpan bir insan görüyordum. Nah, bunak kafa... Al şu iki yuz elli lirayi, beni kimseye ihbar etme. Yarına kadar sükut hakkı olarak veriyorum. Ondan sonra israfil'in borusunu al eflake ilan et... Vecibtaala polis olup gelse beni bulamayacak. Yalnız senden bir ricam var... Namusuna guvenerek istemiyorum. Kendin için de faydası yoktur, belki zararı olur da ondan söylüyorum: paraları alıp eve verdiğimi ağzından kaçırma... Nereden biliyorsun diye belki seni de işin içine karıştırırlar... Merhametten değil, ihtiyaten sus... Şimdi arabanı çek... Namussuz insan suratı seyretmek istemiyorum. Kendim kendime yeterim... durma... defol!..." (s.194)

"En korkunç yalan da budur: Kendimize karşı bile kullanacak kadar pençesine düştüğümüz bu derin ve gizli yalan..." (s.210)

"...İnsanların en zayıf tarafları, sormadan, araştırmadan, düşünmeden, kafalarını patlatmadan inanmak hususundaki hayret verici temayülleridir. Dünyadaki yalancı peygamberleri yetiştirmek ve beslemek için en iyi gübre, işte bu bilmeden inanmak için çırpınan kalabalıktır." (s.210)

"Seni niçin sevdiğimi bir türlü bilmiyordum. Huylarını, yaptığın işleri, beğenmiyordum demeyeyim, fakat anlamıyordum. Sen de benim birçok şeylerimi anlamadığını inkar edemezsin. Böyle olduğu halde nasıl garip bir kuvvet bizi birbirimize bu kadar sağlam bağlamıştı? İlk andan itibaren tamamıyla başka dünyaların insanları olduğumuzu anladığım halde beni burada tutan ve seni gördüğüm zaman içimi sevinçle dolduran neydi? Acaba şu senin her zaman bahsettiğin ve her hareketinin kabahatini kendisine yüklediğin şeytan mı? Son günlerde ben de bundan korkmaya başladım. Şimdiye kadar daima, düşünüp doğru bulduğum şeyleri yapmaya alışmıştım...Bu sefer hiçbir doğru ve akıllıca tarafını bulamadığım bu hayata beni bağlayan kuvvetin, içimde saklı bir şeytan olması sahiden mümkündü. Bu ihtimal beni adamakıllı telaşa düşürdü. Hayatta kendi düşüncelerim ve kararlarımdan başka birtakım kuvvetlerin emri altına girmek asla tahammül edemeyeceğim bir şeydi. Aynı zamanda, seninle beraber bulunduğum müddetçe, nedense irademi kullanamadığımı gördüm. Sana, senin iradene tabi olmak bana ağır gelmezdi, fakat aramızda hiç olmasa en küçük bir müşterek nokta bulunması, yaptıklarından hiç olmazsa bir kısmını benim de doğru ve iyi bulmam lazımdı. Kendi kendime hiçbir zaman yapamayacağım şeyleri, sırf bilmediğim bir kuvvete tabi olmak yüzünden, boyuna tekrar etmek beni düşündürdü ve nihayet, aylardan beri kaçtığım bu kararı verdirdi." (s.239-240)

"Ben sana rehber değil, ancak yoldaş olabilirdim, fakat yolu ikimiz de bilmiyorduk ve birbirimize yük olmaktan, birbirimizi şaşırtmaktan başka birşey elimizden gelmiyordu." (s.241)

"İyilik demek kimseye kötülüğü dokunmamak değil, kötülük yapacak cevheri içinde taşımamak demektir." (s.262)

İlk Sesler

2009-04-04T00:31:00.002+03:00

I.
bir büyücünün kapısına yüzüklerimi bıraktım
kelebeklerle örttüm ağzımı
koptum gecelerden / salıncak iplerinde
parmaklarımı unuttum, rabbin sızdığı garip çatlakta durdum.
ne ettiysem varamadım ilk hâlime. çürüdü tenim,
döküldüm mermer yalnızlıktan. uzandım kantaşına,
söz değildi bildiğim: ölü bir kuş düşmüş kuyuya
kesilen yerlerimde mavi rüyâ / ne yapsam kandil ile fitil

nâr bahçelerinde çağırdım ilk sesi, olmadı duyan
ey bebeklerin kardeşi, kimin içindir egemenlik ve heybet
etime kaynayan lastik topuk ve kepenklerini açmayan deniz:
parmak boğumlarımda her gün yeni bir su.

kesik bir bilek, susmak yerine ellerin

II.
karıncalara açık sofralar bıraktım: inilti ve sütun
çıplak omuzlarıma saçlarından şahmerânlar indi: lânet ve kabuk
çıldırdı göğüs kafesime sakladığım leylâ: aşk ve kurşun
sahipsiz bir ırmak taşar artık: kimin umurunda?

her gün toprağı öpmekten yeşerdi dudakları bir kadının
yağmur yağdı, üşüdü îtirâflar
düştüm sözcüklerden / daraldı bütün boşluklar
tılsım ve hamâil kudurdu kiremit kovalarda
asmalara elbise diye dikilen zehir, pıhtımda bir ağrı bıraktı
kalbime giren sıcak hançer anneme uzak sur.

beni de kovdu huzûr, unuttum o dilsiz geçmişi

III.
durduk yerde avlu... şaşırdım yüzüme giden yolu: âh!
nadasa bırakılmış güvercinler kime rahmet okur
kan ve tuz diyor rastladığım bütün aynalar: su ve kan
ter ve su: su ve tuz / yaralarımda pelür bir kabukla uykuya daldım
ses dinmez: kan ve tuz
tuz ve kan
su ve su...

kimindir bu ilk ses: akbaba ve minnet, kına ve damar. ar!

IV.
yankılanan bir çöl seferidir
buzlu camlar ardında kalarak eskiyen taşlardan habersiz.
denize çizdiğim ayak izleri,
kırıldığı yerden kanayan kenevir,
kumral bir kol saatiyle büyüyen rüyâ,
su yerine tırnaklarını taşıyan gözlerim.
eşiklere mum eriyiklerinden bırakıyorum mahcup sözleri

-yemîn ve su aynalara yeni boşluklar bırakır-

hikâye:
saçları çilingir olan sevgilimin kapısındayım
aynalara gömülen bir yüzümle
sus artık diyorlar.
gözlerim trahom sancılarından geçiyor

İbrahim Halil Baran
(Sular Divanı'ndan)

CİRAHA

2009-03-19T22:52:00.004+02:00

“Öyle müthiş bir yalnızlık ki üzerinde şehrin”,
Gövherler ile raksı terk etmiş gibi gök kubbe.

Ah altına gözlerinin halkalar inen kadın;
Kırmızı saçların mıydı düş yangınlara hibe?

Sellere kementler vuran üstâd; eziliyorum,
Gösterdikçe kendini o meftun yükü derdimin!

Bir ahmaklık ki bollukla türüyor; kâh diyorum
Tenhada yaksa mıydım günahını gözlerimin…

Sokak itleri silkinir çamurundan, hırlayıp
Bezgin başları taşır ortasında iki omuz.

Dağlardan bir ses! Nasıl da eriyor yankılanıp…
Şah damardan ısırdı beşeri bir asil kuduz!

elif nuray

onaltıkırkbeş, 22

k/ aralamalar III

2009-01-17T12:29:00.008+02:00

"dilini unutmuş bir ezberim şimdi, ezberini unutmuş bir leyli"
gezdim karanlığını.
bildim ki benim de gözlerim bir kavanoza hapsedilmiş. fağfur. etraftaki tüm bedenler saydam, raks içinde ayazla.

-af dileği, bir günahın parçasından kopmuş gri bir yıldızın kendi katline razı ola ola kaymasıdır-

şehir karnını içine çekiyor ifritini saklayabilecekmiş gibi. bin yılda tek olur. sonra kırılır bütün sesler. ve yeryüzündeki bütün kelebekler hapsedildikleri kuyunun içinde ağırlar fağfur kavanozu.
sezdim aralığını.
bildim ki gülüşü güldendir güzün ve ağırdır artık yüklendiği o ziyadesiyle yorgun hüzün... şimdi kendimi eksilterek arıyorum ezheri... heybemde gün ve ah, dilimde aman!

-yara düşmek bir boşluğun kendini artırmasıdır ihtiyatla-

"ya derdime ferman, ya katlime derman!"

k/ aralamalar II

2009-01-10T23:03:00.001+02:00

ruhumdan çalınan mutebessim hali... ve dahi bu karartma seferleri...
dört nala sürülen ölü atları... çanak çömlek patlatan çocukların kir pas ellerini...
teni.. tini..kini..sini..ini..
dünyanın korktuğu yalnızlığın içine salıyorum derunumdan sildiklerini.
tırnaklarımdan yeryüzüne sarkan bu kırmızılar, hükümsüz gezen dilazara başımın gözümün sadakasıdır!

-sıyırın harflerden şiirleri !
_________________
leyli leyli...

2008-12-31T00:07:00.001+02:00

kanı irinli bir yaşamak düşer... düşer gazze üstüne...

Benimle Düşer misin?

2008-12-30T23:44:00.003+02:00

BENİMLE DÜŞER MİSİN?

ölümlerime kuyu kazdım,
benimle düşer misin? "

...

Bir bir çıktı basamakları, çember gibi değildi merdiven; başı baştı, sonu son... Çemberde baş da son da aynıdır ya. Son görünmüyordu alttan bakınca. Bir basamak öncesine dönmek yoktu. Tırmandı, tırmandı. Ayağını her atışında, zaman bir çizik atıyordu nelere mesken olmuş alnına. Bir adım bir çizgi, bir adım bir çizgi. Beyninin kahrolası labirentlerinde kol geziyordu geçmiş yadlarıyle bezeli düşünceler. Düşünüyorsan zihninin içinde bir gün seni tüketeceğini bildiğin bir kurdu sevgiyle besliyorsun demektir ...

Ah karanlık!

Son hani, son? Çıkıyor ama nereye? Başını kendini yanına alarak başlayıp da sonu bilinmeden katedilen nice yollar, nice basamakları kor kor buz olmuş merdivenler vardı kim bilir?
Çıktıkça iniyor muydu sanki? Ve sanki ileri gide gide yaklaşıyordu tahtası çürük kutuya. Bir ara arkasına bakmaya yeltendi. Arkası dediği, başının üstü oluvermişti bir an. Yukarı kaldırdı başını, anahtar deliğinden sızan bir ışık huzmesi gibi gittikçe küçülmekte olan bir aydınlık! Gittikçe küçülmekte olan.. Kuyunun ortasıydı burası. Başı kuyunun, etrafını çevreleyen taşların engellediği ışığı besliyordu , erken yok oluşunu biraz daha erteleyebilmek için. Allahım ne karmaşa! Çık hadi şurdan, ya da gir iyice dibine!

Adımlarını atmaktaydı hala. Çıkmaktaydı bir bir.. Ya da bir iniş miydi bu artık kuyuya.. Evet! Evvveeeeet! İşte bu! İnişe geçerken sağ yanında ki kırmızı düğmenin altında olan kolu aşağı indiren kaptanın uçağının ağırlığını omuzlarında hissetmesi gibi... Ağırlık?
Koş artık! durma dal dibine zaten varacağın yüce sonsuzluğun! Alnında çizgilerin arasından hüzzam makamında sıyrılan damlacıklar... Sol yanı tik taklarda.. Benzi ten be ten solmakta.. Soluğu tufan yeri, içerisinde açıklamasız bir hüzün... Sanki... Vakit dolmakta!

Başında sertliğinin nasıl olduğunu hatırlayamıyordu pek ama, ilerledikçe çıtırdıyordu merdivenin basamakları. Bir diğer adımda kırılıp tüm bedeni yerle yeksan edecekmiş gibi. Zira ne gecekondu düşleri var idi yerlerin dibine geçmiş. -ki düşler hayat yatağının kırık ayakları değil midir? Süregidiyordu tırmanışı... Histi bir yerlerinde, az kalmıştı. Nilüferleri geldi aklına. Diğer çiçeklerden daha damarsız olan, yeislerinin ortağı nilüferleri. Kokusunu unutmuştu kuyuya gireli, merdivenleri çıkalı-ineli. Ne dolapcı şu yaşamak dedikleri. Zaman nasıl da amansız. Çizgiler nasıl da sevmişti alnını. Yerlerinden memnun olsalar gerek ki, her elini terini silmek için atınca alnına derinliklerine dokunuyordu çizgilerin. Yeter miydi artık?

Sarkaçlar hazin dokunuşlarda. Sol yanının tik takları ihtiyar düşmüş tırmanışlardan. Başını tekrar kaldırdığında merdivenlerden yukarı tarafa, o huzme de görünmüyordu artık. Merdivenin başındayken sondu belirsiz olan, şimdi ise başı hatırlanmayan bir son tam ortasına adımlarını çaktığı.

İşte son basamak!

Durdu. Yukarısı karanlık. Hala yukarıya bakmak için kaldırıyor başını, ne meraklı insan karanlığı deşmeye. Eskisi gibi değil , diyor. Ve yine insan, nasıl herşeyde eskisi gibiyi arıyor.
Önüne baktı. Bir adım daha atacakken bir şeye takıldı çıkmaktan-inmekten bitkin düşmüş ayağı. Ve sonra gözünü alan derin,şimdiye kadar görmediği parlaklıkta pürüzsüz bir beyaz nur! Başı da ışıkla çevriliydi kuyunun, sonraları ortalarına geldikçe çöktü karanlık; ne tuhaf! Tahtası çürük kutu... Boyunca uzun, enince derin... Merdivenin sonunda, kuyunun dibinde; karanlığın en zifiri yerinde... Bitkinliği, şaşkınlıkla işlendi şimdi. Aslında hissedilen buydu belki. Hissedip de korktuğu, korkup da hissetmekten kaçtığı. Kapağı açıldı kutunun. Damlaların yanağına süzülmeye giderken uğradığı çizgilerin yeri alnıydı ve onun yeri de kutu. Yeri artık gerçekten bura mıydı?

Ah nilüferler!

Ölümlerine kazdığı kuyuya kendi ile birlikte düştü... Ne başında kimse vardı yanında bir yerde, ne de sonunda... Olması gerektiği gibi...
...
Bir bir çıktı merdivenlerden,
Bir bir indi.
Son lahzaların yazgısı, alnındaki çizgilerden geçmiş idi.

elif n.
18.06.'05

Yalnızlık Ne Mümkün

2008-12-19T17:03:00.004+02:00

Rüzgâr kendini kaybedip
Ağaçları azarladıkça,
Bir ben anlıyorum
Her keskin uğultuda biraz daha öldüğünü
Bir ben.

Şehrin bir mahcupluğu var sanki,
Neye...

Kime uzuyor zaman
Ayaz kimdeki boşluktan kalma
Kimin siyahından

Akşamın incittiklerini ıslatıyor yağmur bir bir
Bir bir yok oluşları ağırlıyor terli yüzün
Biz iliksiz iki düğmeyiz,
Yarın iki kolunda.
Yalnızlık ne mümkün!

e l i f n u r a y
şehir, 41

CANEFZA I

2008-11-30T23:19:00.006+02:00

Ben menekşe kokusuyum
Bir kuşun ağzında

Sen ülkemden tüm baharları çalan
Bir eski alınganlık

Suskusundan öpülmüş bir makam,
Gülüşünden vurulmuş bir çocukluk getirdim sana
canefza

Sokaklarda yankısını duydum
Bir dağ çiçeği ölmesinin

Sokaklarda yazılıydı karanlığın alfabesi
Anladım

Ben kahve karasıyım bir çocuğun gözlerinde,
Sen iki yara arası ahraz kırgınlığım,
canefza

E l i f N u r a y

Onaltıkırkbeş, 25

2008-10-10T21:42:00.004+03:00

Canefza II

I.

Sesin bir dalganın kırığıydı
Ben o kırıktan geliyordum

Bir ırmağın sıkıntısına sızıyordu uyku
Mona’ nın ellerine bir meczup uzanıyordu

Dillerimde canefza! Dillerimde canefza!

II.

Bu su/s sesi
Gibi akşam eğrisi
Gibi gül kızılı
Gibi çoru kumu ayıklanmamış toprak

Yine hangi günah kaçıyor ivedi,
Ayaklarını avluya vurarak

Tak! Trak! Trak!

III.

Sesin… sesin bir dalganın kırığı
Ben o kırıktan geliyorum

Ne uzun susuyorsun artık
O çocuk zalimliğin, ne uzun

Perdeleri çekiliyor şehrin
Karanlık saklanıyor vebalimin baş harfinde

IV.

Boşluksa, bana direnir
Tedirginliğin sana

……………………bir ince zılgıt

Kulağımda:
Tak! Trak! Trak!

İşte rûz ü şeb!
İşte rûz-i ceza!

U/yanarak seslenir yorgunluğum:
Dillerim de canefza! Dillerim de canefza!

e l i f n u r a y
Yasakmeyve, 34

zamanın bağbozumu

2008-10-03T12:10:00.002+03:00

SU MELALİ I

2008-09-19T17:37:00.003+03:00

Dereler! Derdiniz uğulduyor kulaklarımda…
Ellerimde ülkelerden çaldığım
Kuru sarısı baharlar.

İçinde bin yıllık uykusunu sürüyor kuşlar

Pencerelerin hüznünü sırtlanıyorum geceye karşı
Şairin çürüttüğü suyla demleniyor toprak
Yokluğun isi hiçbir yağmurun geçiremediği o karalar.

Dereler! Uğulduyor kulaklarımda derdiniz!

Boşaltsaydım sönük fenerlerimi göğsünüze
‘ Bu melâl bize fazla’ mı derdiniz?
Dereler! Bilmeden kaç karanfili kökünden ettiniz…

elif n.

Delilerteknesi Edebiyat, sayı: 6

***

2008-09-03T14:27:00.004+03:00

-yanlış biliyorlar; hayatın integralidir aşk!-

elif nuray

Aşk Ölüsü

2008-08-30T16:18:00.006+03:00

Her ölü bir aşkı uyutuyor sallayıp ayaklarında
Her aşk bir ölüm ilmihali.

-kaç şehrin rüzgarı sıyırdı tenini

Çocuklar bağrışıyor avlularda,
Her küflü şiirden çocukluğum sesleniyor.
Bir ten, bir gece, dört duvar...
Haydi melek! Ölmek için her şey tamam!

-her ölüm bir aşkın izahı gibi

İçime ağırca bir şey demirlendi
Hangi aşkı öldürsek yarısı hayat

...
..
.

onaltıkırkbeş, 21

Sokakla Lades

2008-08-27T16:47:00.001+03:00

-gökyüzünün fermuarı açılıyor

alnımın orta yerinde ağlaşıyor çocuklar
yer, siyanür yemiş birinin avuçlarını konuşuyor
organlarımı ka(rın)calarla bağlamışlar
diyorum, ağzımın bu pas kokusu nerden?
bir şehir unutuluyor gittikçe
bir şehir her gün daha çok vedabilirleşiyor

biz vapura binip kuleye saklansak
sonra tepetaklak etseler bir şiiri
ladese girelim bir sokak kelebeğinin bacaklarıyla, hadi
kim unutursa ilk, son o ölsün
ki hayat kendini uzatarak veriyor cezasını
siyanür yemiş birinin avuçları konuşuluyor hala
dilimin otağında susturuluyor çocuklar

e l i f n u r a y
Denizsuyukasesi, Sayı:33
_________________

İlla'h!

2008-08-09T21:04:00.003+03:00

İLLA'H!
gülü düşünür gül olurum bülbülü sen
insan bir pagan rüyadır bazen
tanrının gördüğü

i(di)l…

taylar suvarıyorum içimde kıvrak, doru
değiyor gazelim bengi suyuna
diriliyor yeşil, hâreleniyor ebrû

dışarıda yüreği ağzında felfelek nisan
amber dilli, bela dilli, santuri
ah o dizgin tutmaz küheylan, o mavi
gecenin satenine yıldız diken kılaptan

ve illâ'h
papirüs kıyısında sır kokan nil
ağzının buhurundan süzülen
o sonsuz lil…

bütün kiplikleri kıran sırça teber!

lâ

başkaldıran bir eda var sesinde -ama kime-
o hep yanıtsız soruya yanıt -ama hangi soru-
tadın damlıyor içime
–şıp, şıp!-
akan suyun billursu serinliği

bu gece üç kat daha bilge bizden
tenimiz: bütün dilleri bilen dilsiz

çıkar batıklarımı derûnumdan, çil çil
birer birer
hadi ov lambayı, çıksın cin!
biledim bütün dilekleri

âh!

dilini unutmuş bir ezberim şimdi
ezberini unutmuş bir leylî

ve illâ'h
bir gülün iç çekmesi
aşk ile iç çekmesi bir gülün
kızıl bir uçurumun tarifsiz derinliği

Perihan Baykal
andız, Sayı:11

Aşkfezâ

2008-08-06T20:41:00.003+03:00

yaralı yüreğin alev gizleyen serinliğidir
ten şehrine vuran denizde aşkefzâ

ay sinede gömülü ak bâde
gök iki kuh-i gül
belki doyumsuz bir tutkuyla solumaktır güz
dirimin kalbini teğet geçmeden ölmek düş

de ki :
amaç ezginar bırakmaksa aşkı
içimizdeki ayrıksı gecenin adresi :
sisli güldehan sokağı

sabahlar ölü doğuyor kıblemize
altta yerçekimli keyfiyetin alın yazısı
üstte bir mızrak boyunda canfezâ

hayat…çoğalırken eksilmek…işte hepsi bu

Fatih Yavuz Çiçek

inilti

2008-07-27T12:18:00.001+03:00

(s)in

2008-07-27T12:12:00.003+03:00

(S)İN

Kirpikleri yanık bir kadın düştü şehrin rahmine
ellerini hangi kömürlüğe kaptırmıştı
saçlarını…. hangi kasırgaya
bin yıldan beri tek kuş inmemişti bu vahaya

Sisin ortasında tiz’e kalıyordu çığlığı
isin kokusu cehennemden bildikti…
Sin daralıyordu ara/k/landıkça
in, zalamı ovuyordu göğsü kadının kan/a/dıkça

Kuşlar da saklanıyordu, sürü sürü. Belki inat
ve bahar, ve atlar gökyüzünde
yüzünün çanları delirmişti kadının
in: zehir demekti bir başka dilde

Karşın Edebiyat- 6

güz yeniği

2008-07-25T19:36:00.001+03:00

kuğu melâli

2008-07-19T19:54:00.000+03:00

"keşke ondan nefret edebilseydim.. pıhtılaşmazdı öfkem; ölmezdim"

dudaklarının kenarındaki katılığı sorguluyor kadın. yumuşatmaya çalıştığı bir kuşun ölümünden arta kalan kalın sessizlik. dudak kenarı...
kış gücenerek karnını boşaltıyor dünyadan aşağı.

gün tükenerek kalemde siyah oluyor.

hangi denizin edası bu dalga kırıkları, bu müphem hafif koku. baharın sonu dolanıyor ayaklarına, yerler kuru, yerler sarı, yerler ayaza girgin.
gözlerindeki boşluğu ateşe veriyorlar, yarı solmuş çiçek ve toz kokusu alıyor yerini dalgaların..
boşluk siyaha ırganınca,
saçlarından başlar ölmeye bir kadın...

kuğu melali pencere eşiklerinde, dilleniyor gökmakam..

güz iniltisi

2008-03-26T10:07:00.000+02:00

gökyüzünün dilinden bir şey sarkıyor
ellerim esrik bir baharın sahibesi

dönsem diyorum, dönsem havada
kime kalırsa ardıç kokusu
güz kime kalırsa

bir hinlik düşünüyor sokak
alfabesini çözüyorum karanlığın, maznun

kaçsam diyorum, kaçsam vahaya
kimden çalınırsa şiir
sükûn kimden çalınırsa

gördüm hayatın yarasını
lâ'l oldu aşk

e.n.